Bart
Ik ben Bart Janssen, gitarist van Slashback XL.
30 juli 1978 ben ik op de wereld gezet. In het dagelijks leven
30 juli 1978 ben ik op de wereld gezet. In het dagelijks leven
werk ik als communicatie-adviseur. Samen met Anne
heb ik twee fantastische kinderen; Luca en Thijn.
Mijn grote passie daarnaast is, je raadt het al,
muziek. Ik kan me herinneren dat ik als klein
jochie (toen ik nog niet naar school hoefde)
‘s ochtends al aan de radio ‘gekluisterd’ zat.
Die stond altijd op radio 3 bij ons thuis:
Arbeidsvitaminen. Muzikaal ben ik op
deze vitamientjes opgegroeid en dat
merk je nog steeds in mijn muzieksmaak
en invloeden, waarover later meer.
Toen ik een jaar of acht was, ben ik
bij de fanfare gegaan, eerst op de
bugel, maar dat werd al gauw trombone.
Dit instrument lag me heel goed,
waardoor ik in mijn jonge jaren al
allerlei leuke muzikale avonturen
beleefde. Naast de fanfare vanaf
mijn dertiende in verschillende
big bands, waar mijn ‘liefde’ voor
jazz muziek is begonnen. Ook
daarover iets verderop wat meer.
Naast trombone wilde ik al heel
lang gitaar spelen. Wat is er nou
leuker dan de muziek die je mooi
vindt zelf kunnen spelen? Dus na
een zomer ploeteren konden mijn
ouders het op mijn zestiende echt niet
langer tegenhouden: van mijn zuurverdiende
vakantiewerkgeld werd een eerste elektrische
gitaar gekocht. De trombone verdween steeds
verder naar de achtergrond en heeft het vooralsnog
verloren van de gitaar. Ooit komt er wel weer één.
Naast Slashback wordt ik zo nu en dan gevraagd voor een muziekproject of als gastmuzikant. Een van mijn hoogtepunten als gastmuzikant was in maart 2009 in een bomvolle schouwburg van Venray. Ik was toen gastgitarist tijdens het 25-jarig jubileumconcert van de band Marble uit Afferden. Erg leuke mensen om mee samen te werken, een geweldig muzikaal niveau en een supervette professionele show.
Muzikale invloeden
Opgegroeid met Arbeidsvitaminen vond ik als broekie artiesten als Bruce Springsteen, Eric Clapton, Pink Floyd, U2 en Dire Straits helemaal te gek (staan nog steeds hoog bij me aangeschreven). Wat later kwam het ‘stevige werk’ inbeeld. The black album’ van Metallica werd begin jaren ‘90 bij mij ‘The grey album’ vanwege het vele draaien. Al snel had ik mijn hele Metallica verzameling compleet. ‘Appetite for Destruction’ van Guns ‘n Roses deed/doet het ook zeer goed bij mij. Ook ‘heavy’ bands als Soundgarden en Alice in Chains vind ik nog steeds te gek. Van daaruit kwam ik terecht bij de 60’s en 70’s. In de hoogtijdagen van de ‘Supergabber en co.’ luisterde ik dus naar ‘ouwelullenmuziek’ van Led Zeppelin, Aerosmith, The Rolling Stones, The Doors, Jeff Beck en above all: Jimi Hendrix. Sinds een aantal jaren luister ik ook meer en meer naar jazz en fusion. Van artiesten als Miles Davis (trompet), Wes Montgomery (gitaar), John Coltrane (sax) en meer moderne gitaristen als Pat Metheny, Mike Stern,John Scofield e.v.a. komen langzaamaan steeds meer CD-tjes in huize Janssen.
